De Groote Peel

De Groote Peel

Wandeling van 11,3 km
Export: gpx
Foto’s en clickable map: onder de tekst

Groote PeelDe Groote Peel is een prachtig nationaal park op de grens van Noord-Brabant en Limburg; een uithoek van De Peel. Ik bezocht het park op zondag 14 maart, de dag voor de start van het broedseizoen. Een groot deel van het park zou een dag later tijdelijk op slot gaan. Dat ik niet de meest zonnige dag van het jaar had uitgekozen, is natuurlijk helemaal niet zo erg. Een wandeling van in totaal 11,3 kilometer.

Nederland telt twintig nationale parken, deze is 15 vierkante kilometer. Ik heb al een paar keer met mijn gezin de routes gelopen in de zuidwestelijke hoek, dichtbij het bezoekerscentrum. Het zijn kindvriendelijke routes van 2, 3 en 6 kilometer, met veel knuppelbruggetjes en een (splinternieuwe) uitkijktoren. Ik parkeer de auto bij Buitencentrum De Pelen (van Staatsbosbeheer), een mooie plek met een restaurantje en een winkel – helaas is alles dicht vanwege corona. Dit deel van het park ligt overigens binnen de gemeente Ospel, Nederweert – Limburg dus. Het grootste deel van het park ligt op Brabants grondgebied, binnen de gemeente Asten.

Uitstapje naar Wikipedia: tot de landschapstypen hier behoren moeras, heide, bossen en struwelen. Naast grote waterplassen zijn er veenputjes, peelbanen en peelvaarten die herinneren aan de turfwinning. De Groote Peel is een van de weinige gebieden in Nederland waar niet alle turf afgestoken is.

Ik loop het park in – fietsen is in het hele park overigens niet toegestaan – en ben al snel bij de uitkijkvlonder bij het meer Meerbaansblaak. Vogelaars kunnen hier genieten, dit nationale park is één van de meest vogelrijke gebieden van Europa met meer dan honderd soorten broedvogels. Een roodborsttapuit vliegt vlak voor me weg als ik op de vlonder loop, even later zie ik ook de eerste zilverreiger.

Ik wandel naar de uitkijktoren. Hij is niet hoog, maar het uitzicht over het weidse en waterrijke hoogveengebied is aardig. Een hogere toren is overigens ook niet zo lang geleden opgeleverd, meer richting het dorp Meijel. Die is 22 meter hoog en wordt omringd door bunkers die hier eind jaren dertig door het Nederlandse leger zijn neergezet; zie deze site.

Ik ga westwaarts, over een lange knuppelbrug. Het duurt niet lang of ik bevind me in het gebied dat vanaf morgen gesloten is voor bezoekers; de komende maanden hebben de vogels hier het rijk alleen.

In de Groote Peel komen 25 zoogdieren voor, lees ik op het internet, waaronder de ree, diverse soorten vleermuizen, de wezel, hermelijn, woelrat, bunzing en sinds enkele jaren ook het wild zwijn. Ik stuit op een hoogzit, een fraai exemplaar, vanwaar de faunabeheerders wilde zwijnen afschieten. Zielig, denk je in eerste instantie. Ik lees op ED.nl:

Jagers van de Astense wildbeheereenheid (aangesloten bij Nederlandse Jagersvereniging) hebben van Staatsbosbeheer toestemming gekregen om de zwijnen dood te schieten. De provincie Noord-Brabant hanteert een nulstandbeleid, wat erop neerkomt dat de beleidsmakers de dieren liever zien verdwijnen. Vanwege de gewasschade (de beesten ploegen heel wat akkers om tot een woestenij), maar óók omdat wilde zwijnen de Afrikaanse varkenspest verspreiden. Een ongebreidelde toename van het leefgebied komt daardoor allerminst goed uit. 

Ik stuit op een andere uitkijkplek, een constructie van boomstammen met kijkgaten en een informatiepaneel met de titel ‘Dood Doet Leven’. Interessant: men legt kadavers in de natuur (denk aan de resten van reeën, vossen, zwanen en Schotse hooglanders) zodat dieren als de raaf, vos of zeearend ervan kunnen eten – denk ook aan kleiner grut zoals aaskevers, vliegen en kledingmotjes. Er wordt met camera’s gemonitord en op internet verschijnen de meest interessante beelden uit dit park en veel andere gebieden in Nederland; zie deze link.

Over de Mussenbaan loop ik om een klein ven heen en vervolgens loop ik een kilometer rechtdoor; rechts het moerassige gebied, links akkers en weilanden, door boeren goed afgezet zodat wilde zwijnen niet hun slag kunnen slaan. Ik zie overigens hun kenmerkende sporen in de modder.

Weer een kilometer arriveer ik bij Aan Het Elfde, de grootste plas van het park. Het weer wordt minder prettig, het begint langzaam te miezeren. Ik ben op de helft van de wandeling en het mooiste deel van het park ligt achter me. Ik loop nu vooral over brede zandpaden met vergezichten: heide, heide, heide. Hier en daar zijn er klaphekjes, ik moet ook een keer over een hek klimmen via houten opstapjes.

Na iets meer dan elf kilometer zie ik aan de horizon weer het bezoekerscentrum opdoemen. Er zijn de nodige auto’s bijgekomen, de afgelopen twee uur. Ik snap het goed: dit is een prachtige plek voor een zondagse wandeling. Ook al is het weer dan op het eerste gezicht niet heel uitnodigend.

Hieronder tien foto’s en een plattegrond van de route. Download de gpx-file hierboven om de route in te laden op je smartphone, smartwatch, wandelnavigatie of in een van de vele sites die hiervoor bedoeld zijn. Zelf gebruik ik de app Topo GPS op mijn iPhone.

Foto’s alleen gebruiken na toestemming en altijd met vermelding van de fotograaf; Perry Vermeulen. Wil je een exemplaar bemachtigen, neem contact met me op. Ik heb alle beelden in het formaat 4032×3024.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: